Et on tuera tout les affreux - Boris Vian

Heb me de afgelopen maand 'verdiept' in maar weer eens een Vian boek. Als ik de Nederlandse versie nog eens tegenkom dan koop ik ze, want Vian speelt weer met woorden.
Et on tuera... is geschreven onder zijn 'pseudoniem' Vernon Sullivan, een zogezegd Amerikaanse schrijver, waarvan Vian de vertaling schreef. Schandaal en protest alom.

Wat mij betreft alweer een aanrader!

Om het boek te illustreren even een citaatje:

In ‘Et on tuera tous les affreux' (in vertaling verschenen onder de titel ‘en al wie lelijk is maken we af') laat Vian het verhaal uiteindelijk landen op een eilandje in de Stille Zuidzee waar dokter Schutz zijn toevlucht heeft genomen tot een in mijn verbeelding tot seksboerderij ingerichte vesting. Het pad dat vanuit de omliggende weiden naar de boerderij voert is geflankeerd door gekruisigde en gespietste ‘lelijkerds'. Om hun nek dragen de lijken een bordje: ‘Uiterlijk gebrek'. Schutz creëert schepselen van ongekende schoonheid; de meest begerenswaardige mannen en vrouwen bevolken zijn boerderij. Schutz' creaturen blijken emotieloze seksbeluste machines. En zo laat Vian ze ook tekeer gaan. De seks die Vian beschrijft prikkelt niet en voelt koud. Zo kan de aandacht van de lezer volledig uitgaan naar de scherpe afstandelijke stijl die Vian hanteert om de lezer geen grip te laten krijgen op een zweverig dwaas verhaal dat heerlijk wegdrinkt. Vian teast zijn lezers op een verrukkelijke manier.

door Jerzy.Plenzdorf in de volkskrantblog

BC: La Cicatrice - Bruce Lowery

Vond een bookcrossing boek!

Moet het nog lezen, maar vind dit wel geweldig!

Het schuim der dagen - Boris Vian

'Boris Vian, Het schuim der dagen, Parijs 1963, Nederlandse vertaling bij De Arbeiders Pers, 1967.

Colin was bijna klaar; hij was uit het bad gestapt en had een ruime bouclé handdoek om zich heen geslagen, die alleen zijn benen en zijn bovenlijf bloot liet.

Rijke jongelui genieten van het leven, Duke Ellington klinkt op de achtergrond, een butler componeert de meest fantastische gerechten. Er wordt getrouwd en gefeest, het leven lijkt mooi en vooral absurd. De grote schrijver Jean-Sol Partre wordt geadoreerd, maar daarna gaat het langzaam mis. De boeken van Partre verzamelen leidt ongelukkigerwijs tot brandstichting en uiteindelijk zelfs moord. En het belangeloos doen waar je zin in hebt, wordt de ondergang van de personnages. Het geld raakt op, er groeien waterlelies in je longen en de muis met lange zwarte snorharen komt noodlottig aan haar einde.

Een vermakelijk boek dat oplettendheid vereist om de absurde en verdraaide werkelijkheid te kunnen blijven volgen.'

Arjen van Meijgaard

Ik zou het niet beter kunnen verwoorden. Vian blijft me verbazen met zijn absurditeit die tegelijkertijd zo wáár is!

Enkele fragmenten:

'Dat palingpasteitje is uitstekend,' zei Chick. 'Hoe kwam je op het idee om dat te maken?
'Het idee is van Nicolas,' zei Colin. 'Er is een paling - of liever gezegd er was een paling - die elke dag in z'n wastafel kwam door de koudwaterleiding.'
'Dat is merkwaardig,' zei Chick. 'Waarom was dat?'
'Hij stak zijn kop eruit en slurpte de tandpastatube leeg, door er met zijn tanden op te drukken. Nicolas gebruikt alleen maar Amerikaanse ananastandpasta en daar zal hij op afgekomen zijn.'

of:

'Ze keek hem aan. Ze lachte en legde haar rechterhand op zijn schouder. Hij voelde haar koele vingers op zijn hals. Hij verkleinde de ruimte tussen hun twee lichamen door middel van een contractie van de rechterbiceps, vanuit de hersenen overgebracht door een paar met overleg geselecteerde schedel-zenuwen.
Chloé keek hem nog steeds aan. Ze had blauwe ogen. Ze bewoog haar hoofd om haar krullende en glanzende haar naar achteren te schudden en legde, zonder enige aarzeling, met een resoluut gebaar, haar voorhoofd tegen de wang van Colin. Om hen heen viel een overvloedige stilte en het overgrote deel van de wereld scheen de gasvormige toestand te verkiezen en vervluchtigde.
Maar, zoals te verwachten was, hield de plaat op. Toen pas kwam Colin terug tot de echte werkelijkheid en merkte hij dat een deel van het plafond van glas was, waar een aantal bovenburen door zat te kijken, dat een dichte rij lissen de onderste helft van de muren aan het oog onttrok, dat verschillend gekleurde gassen uit hier en daar aangebrachte openingen ontsnapten en dat zijn vriendin Isis voor hem stond en hem ptievoertjes aanbood op een hercynisch schaaltje.
‘Dank je, Isis,’ zei Chloé en schudde haar krullen.
‘Dank je Isis,’ zei Colin, en nam een miniatuur bliksemschicht, een vertakte variant.'

en:

'Chick kwam de winkel uit. Binnen had hij niks gevonden dat de moeite waard was. Onder het lopen keek hij naar zijn voeten in de rood-bruin leren schoenen en hij verwonderde zich er over dat de één hem de ene kant op wilde trekken, en de ander de tegenovergestelde kant. Hij dacht enkele ogenblikken na, construeerde in gedachten de bissectrice van de hoek en wierp zich in de richting van die lijn. Hij werd op een haar na overreden door een grote, zwaarlijvige taxi en hij dankte zijn lijfsbehoud slechts aan de sierlijke sprong, die hem op de voeten van een voorbijganger deed belanden, welke laatste vloekte en naar het ziekenhuis ging om zich te laten verzorgen.'

Het rode gras - Boris Vian

Zeer surrealistische maar ook zeer analytische en oprecht sprekende roman.
Maar wat bedoelt Vian met het beestje van Senator Dupont?
De Wappiti in het Nederlands of de Ouapiti en français...
Een hert kan het niet zijn, het moet iets kleins zijn.
Is het een echt bestaand diertje ?